Το όνομα μου είναι Χαρίκλεια Πεχλιβανάκη. Γεννήθηκα σε ένα μικρό χωριό του Νομού Σερρών την
Αγγίστα το 1953. Ο πατέρας μου Σιδηροδρομικός στο επάγγελμα έπαιρνε μεταθέσεις
σε όλη τη Βόρεια Ελλάδα οπότε έζησα στο χωριό Μανδράκι του Νομού Σερρών και
στο Πολύκαστρο του Νομού Κιλκίς . Κατέληξα στην Θεσσαλονίκη το 1965 όπου και
τελείωσα το εξατάξιο Γυμνάσιο. Το 1970 παντρεύτηκα τον Σταύρο Πεχλιβανάκη
, το 1974 απέκτησα τον πρώτο γιο μου
Δημήτρη, το 1978 τον δεύτερο γιο μου
Γιάννη, το 2005 την εγγονή μου Χρυσούλα και το 2010 τον εγγονό μου Σταύρο.
Από μικρή ασχολήθηκα με το
κέντημα και με το πλέξιμο ακολουθώντας πιστά τις συμβουλές της μάνας μου και
της γιαγιάς μου.
Μου άρεσε η τέχνη του
κεντήματος και του πλεξίματος γιατί μου έδινε διέξοδο στην ανήσυχη δημιουργική
και καλλιτεχνική μου φύση , αφού πρώτα ζωγράφιζα σε χαρτί το σχέδιο και εν
συνεχεία το αποτύπωνα στο ύφασμα και το κεντούσα ζωντανεύοντας το μέσα από τα
χρώματα και τις κλωστές.Έτσι έδινα υλική μορφή στα όνειρα και τις φιλοδοξίες
μου όπως αυτές σκιαγραφόταν πάνω στο ύφασμα.
Μέχρι σήμερα έχω κεντήσει
και έχω πλέξει εκατοντάδες – χιλιάδες σχέδια. Άλλα δικά μου και άλλα κλασικά
(παραδοσιακά) διατηρώντας μέσα από αυτά την παράδοση του τόπου μου.
Αυτή μου η αγάπη για την
τέχνη του κεντήματος και πλεξίματος με οδήγησε να φτιάξω αυτό εδώ το blog για να μπορέσω να αναδείξω τα έργα μου ,
να εμπνεύσω τα νέα κορίτσια – γυναίκες στην τέχνη αυτή που περπατάει παράλληλα
τόσο με την παράδοση μας όσο και με τη θρησκεία μας και να μπορώ να έρθω σε
επαφή και με άλλους λειτουργούς αυτής της τέχνης.
Άλλωστε πάντα θεωρούσα ότι
τα εργόχειρα είναι η μεγαλύτερη παρακαταθήκη που αφήνουμε στα εγγόνια μας και
στα παιδιά μας αφού διατηρούνται αναλλοίωτα στο πέρασμα των αιώνων και αποτελούν
πάντα ένα δώρο αγάπης και αφοσίωσης που περνά με στοργή από γενιά σε
γενιά.
